خاکستر: بوی جنگ می آید! ، صدای قدمهای آهسته و خاموشش را می توان شنید ، پروازاین جغد شوم آغاز شده است و دیری نمیگذرد که سایه اش بر روی ایران گسترده شود! بازنده این جنگ هرحکومت و رژیمی باشد مهم نیست چون باید به بازنده اصلی واقعی آن که هیچگاه کسی صدایشان را نشنید نگریست. بازنده مردمی هستند که همواره اسیر بوده اند ، اسیر چنگال دولتی از مردم فراری و مستبد که جز منافع خودش به کسی توجه نکرده و هیچ رحم و مروتی نسبت به مردمش حتی برای یکبار نشان نداده و تنها از ملتش استفاده ابزاری کرده است. این حکومت از یاد برده اند که سه دهه قبل چه کسانی آنها را از روضه خوانی بر مسند قدرت نشانده و مملکت خویش را به آنها امانت داده اند و واقعا چه خوب امانت داری کرده اند! ایران را وارد مسیری کرده اند که فساد و ظلم و جور در آن بیداد میکند وضعیت داخلی را به جایی برده اند که هرکس با خودش درگیر باشد و به مسائل دیگر فکر نکنند ، اجازه نظر دادن و انتقاد را از همگان گرفته اند ، از اموال کشور به راحتی و بدون ترس و واهمه چپاول میکنند و گاها همدیگر را می فروشند تا بگویند ما حواسمان هست.
تحمل کرده ایم تا شاید مسئولین این رژیم از خواب ناز بیدار شوند ولی انگار فایده ای ندارد و مرغ این آقایان همچنان بر روی یک پا ایستاده است!
ایران را به ورطه ای کشانده اند که جرات نکنیم در بیرون از مملکت بگوییم ایرانی هستیم ، از ایرانی یک جنگ طلب ستیزه جو ساخته اند و از این جنگ طلبی ها یک بت ساخته اند که جهانیان با دیدنش به خود بلرزند در حالیکه همه می دانیم ایرانیان مردمی صلح جو بوده و هستند و دموکراسی از ازل در تاریخ این کشور حک شده است.
این مردم همواره از خواسته های به حق خود چشم پوشی کرده اند نه به خاطر اینکه حکومت خودکامه فعلی را دوست دارند بلکه به این دلیل که شاید این وضعیت اصلاح شود. یک مثال تاریخی آن بعد ازشکل گیری جنبش سبز بود که ما جوانانی سبز را به آغوش خاک سرد سپردیم تا شاید سبزی آنها باعث شود تا ایران اسیرمان آزاد شود ، جوانان و نخبگان متعهدمان را در بند می بینیم و یا رهبرانی را اسیر خانه هایشان دیده ایم ولی باز تحمل کرده ایم تا شاید مسئولین این رژیم از خواب ناز بیدار شوند ولی انگار فایده ای ندارد و مرغ این آقایان همچنان بر روی یک پا ایستاده است!
آقایان دل خود را به دو کشور چین و روسیه پیوند کرده اند که اینچنین رجزخوانی میکنند یا شاید هم خرافات خود را باور کرده اند
دیگر مشخص شده که این حکومت به اصطلاح جمهوری به هیچ وجه قصد اصلاح پذیری نداشته حتی اگر مردم خواستار اصلاح آن باشد از مسیری که می پیماید کاملا راضی و خرسند است پس اگر ما اکنون تصمیمی برای خود و سرنوشت کشورمان نگیریم بدون ذره ای شک و تردید عاقبت شومی خواهیم داشت. صدای طبل جنگ بلند شده است و به گوش می رسد ولی حکومت خودکامه گوش هایش را به روی این صدا بسته و برایش مهم نیست که به سر این مردم چه خواهد آمد. نمیدانم چرا این حکومت نمیخواهد متوجه شود که این جنگ طلبی ها هیچ سودی برایش ندارد؟! چرا نمیخواهد صدای مردم مظلوم خود را که از ویرانی ایران بیم دارند را اندکی بشنود؟!
 |
نمیدانم این حکومت به چه دل خوش کرده است که در مقابل کشورهای متحد غربی سینه سپر کرده و حتی از مواضع خواه مشروع خواه غیرمشروع خودش عقب نمی نشیند؟! نکند آقایان دل خود را به دو کشور چین و روسیه پیوند کرده اند که اینچنین رجزخوانی میکنند یا شاید هم خرافات خود را باور کرده اند همان هایی که برای فریب عوام می گویند! اشتباه آنها همین است که هنوز تفاوت خودشان را با سردمداران این دو کشور درک نکرده اند ، آقایان بهتر است بدانید آنها برای حفظ منافع ملی خودشان که شما بویی از آن نبرده و اصلا نمیدانید چه هست از شما طرفداری میکنند و تا زمانیکه برایشان مهره با ارزشی باشید و به کشورشان سود برسانید این وضع را ادامه میدهند و به محض پایان تاریخ انقضاتان شما را که نه این کشور یعنی ایران ما را در دهان شیر گذشته و به ریش من و شما میخندند!
سوالم این است که آیا تنها با انتظار کشیدن بی مورد و تنها با چشم امید داشتن به دولتهای بیگانه است که میتوان این بیمار نحیف را شفا داد؟!
دوستان عزیز در موقع بدی بسر می بریم که هیچکس دلسوز ما نیست دیگر نه به این حکومت و کشورهای هم پیمانش امیدی است و نه می توان به کشورهای غربی تا دندان مسلح که برای ذره ذره کردن خاک ما نقشه کشیده اند دلمان رو خوش کنیم. یادمان نرود غربیها هر چه هم که حرفایشان زیبا و آرامبخش است باز یک بیگانه هستند که به جز افکار پلیدشان چیز دیگری را دنبال نخواهند کرد. اگر قرار است حکومتی در ایران جابجا شود این را باید ما تعیین کنیم ما باید برای سرنوشت کشورمان تصمیم بگیریم که چه کسی برود و چه کسی برمسند قدرت تکیه کند. اگر قرار باشد جنگی شروع شود و کس دیگری برای ما بخواهد نسخه بپیچد مطمئنا در اصل و ریشه چیزی تغییر نکرده است ما به اصلاح کامل در نظام کشورمان احتیاج داریم اصلاحی درست و منطقی با یک شیوه معمول و منطقی. ما به هیچ عنوان نمیخواهیم در مقابل کشوری بایستیم برعکس خواستار برقرای ارتباط سازنده و سالم با تمامی ملل هستیم.
امیدوارم که خود ما فردای خود و آیندگان را بسازیم و منتظر نباشیم که کسی با توبره کشیدن این خاک و تجزیه کردن آن بخواهد بر ما سیطره پیدا کند. در اینکه ایران بیمار است شکی وجود ندارد اما سوالم این است که آیا تنها با انتظار کشیدن بی مورد و تنها با چشم امید داشتن به دولتهای بیگانه است که میتوان این بیمار نحیف را شفا داد؟! پس ما خود در کجای داستان هستیم ، نکند غیرت خود را بر روی طاقچه گذشته ایم تا خاک نوش جان کند و یا دست به سینه نشسته ایم تا ببینیم سرنوشت برایمان چه رقم خواهد زد! ما باید از گذشته درس بگیریم و راهی برای فرار از این شرایط بیابیم و با ایجاد اتحاد بین تمامی حزبها و گروه های دلسوز از این دریای متلاطم به سلامت عبور کنیم. بیاییم طوری رفتار کنیم که چند سال دیگر باز نگوییم ازماست که برماست!
دوست عزیز برای آزادی باید هزینه داد. یه نگاه به مردم سوریه بکنید. نزدیک 20 هزار شهید تا الان دادن. آره تنها و تنها راه باقی مونده برای نجات ایران جنگه. اونم تا یک زمان محدود. نباید فرصت رو از دست داد. اگر چشم به راه نشستید که خامنه ای یک روز صبح خواب نما بشه و بیاد به مردم آزادی بده سخت در اشتباهید. بقیه راه ها هم تماما امتحان شده و شکست خورده. پس بیخودی خودمونو گول نزنیم.